نستدند انصاف مردان از كسى * ليك خود مىداده‌اند الحق بسى الحكاية و التمثيل احمد حنبل امامِ عصر بود * شرحِ فضلِ او برون از حصر بود چون ز فكر و علم خالى آمدى * زود پيش بِشْرِ حافى آمدى گر كسى در پيشِ بشرش يافتى * در ملامت كردنش بشتافتى گفتى « آخر تو امامِ عالمى * از تو داناتر نخيزد آدمى هر كه مىگويد سخن مىنشنوى * پيشِ اين سرْ پا برهنه مىدوى ؟ » احمد حنبل چنين گفتى كه « من * گوى بُردم در احاديث و سُنَن علم ، من زو ، بِه بدانم نيك نيك * او خدا را بِه ز من داند و ليك . » اى ز بىانصافىِ خود بىخبر * يك زمان انصافِ ره بينان نگر ! الحكاية و التمثيل هندوان را پادشاهى بود پير * شد مگر در لشكرِ محمود اسير